บทที่ 37 พายุโหมกระหน่ำ

บทที่ 37 พายุโหมกระหน่ำ

เวลาผ่านไปทีละวินาที เล่อหว่านนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียง โดยมีฟางเซิงนอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ

“อืม~” เสียงพึมพำยืดยาวไร้ความหมายดังออกจากปากฟางเซิง เล่อหว่านปิดหนังสือ ลุกขึ้นมาข้างตัวเขา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หิวหรือเปล่า? ฉันให้กัปตันเรือเก็บอาหารไว้ให้คุณเป็นพิเศษ”

ฟางเซิงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะได้สติขึ้นมาทันที เขามองเล่อหว่านที่อยู่ข้างกาย รัศมีแห่งความเป็นแม่แผ่ออกมาจากตัวเธอ น้ำเสียงของเธอก็ชวนให้คนเชื่อถือ เกิดอะไรขึ้น? เขาแค่นอนหลับไปเอง ทำไมรู้สึกเหมือนเล่อหว่านเปลี่ยนไปเป็นคนละคน?