กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 23 หมอกหนาทึบอันประหลาด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงกลางคืน ฟางเซิงมองเตียงเดี่ยวในห้อง แล้วอดครุ่นคิดไม่ได้
เล่อหว่านย่อมสังเกตเห็นปัญหานี้ เธอขยับไปนั่งด้านในเงียบ ๆ พวงแก้มแดงระเรื่อ ดูน่ารักเหลือเกิน แต่ฟางเซิงไม่มีอารมณ์ชื่นชมภาพงามตรงหน้า เขาหนีออกจากห้องราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “ฉันไปถามกัปตันเรือก่อนว่ามีห้องอื่นไหม!”
เล่อหว่านมองแผ่นหลังของฟางเซิงอย่างเงียบงัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่