กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 17 เพลงสรรเสริญของผู้ไร้นาม
ฟางเซิงลงจากเตียงแล้วยืดเส้นยืดสาย ก่อนพูดกับเล่อหว่านว่า “เดี๋ยวเล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าหลังจากฉันหมดสติไปเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำภารกิจสำเร็จได้”
เล่อหว่านพยักหน้าเบา ๆ แล้วเตือนเขาอย่างว่าง่าย “เอาละ ออกไปข้างนอกกัน คุณป้าเป็นห่วงคุณมาก”
ทั้งสองเดินออกจากห้อง แม่ของฟางเซิงมีสีหน้าผ่อนคลายราวกับรอดพ้นจากเคราะห์ร้ายมาได้ เธอถามไถ่อาการของฟางเซิงก่อน จากนั้นก็รีบจับมือเล่อหว่านไว้แล้วกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง “หว่านหว่าน ขอบคุณมากจริง ๆ”
เล่อหว่านโบกมือ แล้วตอบอย่างอ่อนโยน “คุณป้าเกรงใจไปแล้ว การช่วยฟางเซิงเป็นสิ่งที่ฉันควรทำ” จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปทำปากบอกฟางเซิงที่กำลังมองเธอ