บทที่ 8 ฆ่าคนครั้งแรก

บทที่ 8 ฆ่าคนครั้งแรก

ไม่นานเถ้าแก่ก็ยกอาหารมาให้ ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะ ต่างคนต่างกินเงียบ ๆ

หลังจากกินเสร็จ ฟางเซิงก็พูดกับเล่อหว่าน “ออกไปเดินเล่นกันไหม จะได้สำรวจภูมิประเทศไปด้วย”

เล่อหว่านพยักหน้า ใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำมันที่ปากเบา ๆ แล้วลุกขึ้นมายืนข้างฟางเซิง

เมื่อเดินออกจากโรงเตี๊ยม ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของทั้งคู่ก็ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย ในบรรดาคนเหล่านั้นมีบางคนที่เคยยืนมุงดูเหตุการณ์เมื่อเช้า พอจำทั้งสองได้ก็รีบเก็บสายตากลับไปอย่างว่าง่าย

เล่อหว่านรู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบข้าง จึงจับมือฟางเซิงไว้ ในการรับรู้ของเธอ สายตาที่คนรอบข้างมองมาถูกขยายผ่านผ้าปิดตา จนรู้สึกราวกับมีคมมีดทิ่มแทงร่างกาย ทำให้เธออึดอัดอย่างมาก