กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 พี่ตาน ผมต้องใช้เงิน
ที่เมืองหลวงอันห่างไกล
สวีตานนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ หลับสบายเต็มอิ่มเหมือนได้พักฟื้นร่างกาย
แสงแดดลอดผ่านม่านบาง ๆ ส่องลงบนตัวเธอ เธอถึงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา
เธอยืดแขนบิดขี้เกียจครั้งใหญ่ แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู พอเห็นว่ามีสายไม่ได้รับสองสาย ก็พบว่าเป็นเบอร์จากนครเจียงหนาน
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังเป็นเบอร์จากนครเจียงหนานเบอร์เดิม
สวีตานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดว่า ‘คนที่รู้เบอร์นี้มีไม่กี่คนหรอก พวกมิจฉาชีพโทรมาหลอกให้กู้เงินคงไม่ตื๊อขนาดนี้’
สุดท้ายเธอก็รับสาย แล้วถามเสียงเนือย ๆ ว่า “ฮัลโหล ใครคะ”
“ผมเอง หลินเฟิง” เสียงคุ้นหูดังมาจากปลายสาย