เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 175 ความจริงที่ยากจะเอ่ยปาก
หมู่บ้านเสวี่ยฝู่เจียเยวี่ยน
ซ่งฮุ่ยเหลียนฟื้นตัวได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก ดีเสียยิ่งกว่าที่หมอประเมินเอาไว้เสียอีก ตอนนี้เธอไม่ต้องใช้ไม้เท้าแล้ว ถึงการเดินเหินจะยังไม่คล่องเหมือนคนปกติ แต่เรื่องใช้ชีวิตประจำวันไม่มีปัญหาเลยสักนิด ที่บ้านยังจ้างแม่บ้านมาช่วยอีก เธอจึงแทบไม่ต้องกังวลเรื่องงานบ้านอะไรเลย
หวังอี้ฝูก็ยังดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนเคย คอยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่เสมอ
บ่ายวันหนึ่ง หวังอี้ฝูไม่มีสอน แสงแดดอุ่นๆ ในฤดูหนาวส่องลงมา ทั้งสองคนเลยออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านกันอย่างสบายๆ พักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาที่บ้านของหวังอี้ฝู
แสงแดดส่องผ่านกระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานในห้องรับแขกเข้ามาตรงๆ ทำให้ทั้งห้องอบอุ่นไปหมด ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟา จิบชาไปพลางคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ตั้งแต่เรื่องนี้ไปจนถึงเรื่องนั้น
คุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ เขาก็ถามคำถามแปลกๆ ขึ้นมาข้อหนึ่ง
“ฮุ่ยเหลียน แม่ของคุณชื่ออะไรเหรอ?”