กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 เด็กกว่าแปดปีแล้วไง
ช่วงบ่ายหลินซูเยว่ไม่มีงานข้างนอก พอเลิกงาน เธอก็ลากร่างที่ค่อนข้างอ่อนล้ากลับบ้านคนเดียว
บ้านของเธอเป็นห้องชุดสามห้องนอนธรรมดา ๆ ตกแต่งเรียบง่ายแต่อบอุ่น เธอเดินเข้าไปในห้องลูกสาว บนผนังเต็มไปด้วยรูปของลูกตั้งแต่เล็กจนโต แต่ละรูปมีความทรงจำอยู่มากมาย เธอลูบรูปถ่ายเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและคิดถึง
พอกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เธอก็ทิ้งตัวจมลงไปในโซฟาหนังแท้ งอนิ้วเคาะขมับแรง ๆ พยายามจัดระเบียบความคิดที่กำลังสับสน
วันนี้หลินเฟิงเล่าเรื่องที่เขาไปช่วยคนให้เธอฟัง ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ถึงเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นไม่บ่อย แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้