กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95: ดอกบัวแดงดับไฟกรรม ชี้ทางรอดสู่แดนยมโลก
“หึ!”
เสียงคำรามเย็นชาดังก้องออกมาจากวังหยกอันเงียบสงบ แฝงไว้ด้วยโทสะ แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่กลับชัดเจนยิ่งนัก
เมื่อได้ยินว่าปรมาจารย์สวรรค์ดั้งเดิมยอมเอ่ยปากพูดด้วย นักพรตรานเติ้งก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบโขกศีรษะแรงขึ้นไปอีก พลางร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านอาจารย์ โปรดเมตตาด้วย! โปรดช่วยข้าด้วยขอรับ!”