กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48: ภยันตรายที่ซ่อนเร้น
เสียงจอกสุราร่วงหล่นกระทบพื้นดังชัดเจนท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
สีหน้าของเจ้าวังวารีทมิฬแปรเปลี่ยนไปมาระหว่างความโกรธเกรี้ยวและความลังเล ก่อนจะแปรเป็นความเรียบเฉยเย็นชา แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า “ผู้บำเพ็ญผู้นั้นอ้างว่าตนเองเป็นมนุษย์จากเทือกเขาเหลียนซานจริงหรือ?”
อสูรหัวปลารู้สึกฉงนเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบตามตรงว่า “ใช่ครับ ท่านเจ้าวัง ข้าได้กลิ่นอายของเผ่ามนุษย์ชัดเจนมาก”