กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46: ไม้ท่อนหนาหนัก
เมื่อเห็นว่าเจียงซือตกลงแล้ว หยวนโปซานก็ไม่รอช้า เกรงว่าจะมีสิ่งใดแปรผัน จึงรีบดึงท่อนไม้ใหญ่จากด้านหลังออกมา พร้อมกับกองแร่หลากสีสัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็น “สมบัติ” ที่เขาสั่งสมมาหลายปี
เจียงซืออดกลอกตาไม่ได้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงพูดไม่ออกว่า “สหายหยวน เจ้าไปเสาะหาของพวกนี้มาจากที่ใดกัน?”
หยวนโปซานยิ้มเจื่อนๆ อย่างเขินอายเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ข้ากลัวความยากจน จึงเก็บสะสมทุกอย่างที่พอดูมีประโยชน์ไว้ เผื่อวันหนึ่งอาจได้ใช้แล้วเกิดกำไรขึ้นมาบ้างใช่ไหมล่ะ ฮ่าฮ่า ขออภัยด้วยนะ”