กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6: หมอผีเซียวตู
“มนุษย์หรือ?”
สตรีเบื้องหน้ามีใบหน้างดงามบอบบางแต่กลับไม่ดูอ่อนแอ ร่างอรชรสูงโปร่ง ดวงตาดุจดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรี สุกสกาวกระจ่างใส แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างประหลาด
“ทำไมพวกมนุษย์ไม่หลบอยู่ในอาณาเขตของตน ทำไมถึงวิ่งเพ่นพ่านออกมาข้างนอก?” น้ำเสียงของนางฟังดูอ่อนโยน แต่ถ้อยคำกลับบาดลึกจนน่าเจ็บใจ
มนุษย์ทำไมหรือ? มนุษย์ไม่ได้กินข้าวบ้านเจ้าเสียหน่อย! เจียงซือคิดในใจ แต่ใบหน้ากลับฉีกยิ้มประจบประแจง “แม่นางผู้สูงส่ง…”
“ข้าไม่ใช่นางฟ้า”
เจียงซือชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดใหม่ “คุณหนู…”
“หึ” หญิงสาวตรงหน้าหัวเราะแผ่วเบา ดวงตาโค้งหยีคล้ายจันทร์เสี้ยว “คำว่า ‘คุณหนู’ นี่เรียกกันยังไง? ไม่ควรเรียกข้าว่า ‘สหายเต๋า’ หรือไง?”