กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1: ข้าจุติและกลายเป็นบรรพบุรุษของเผ่ามนุษย์
“ปวดหัวจังเลย… ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย?”
เจียงซือรู้สึกเหมือนมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังก้องอยู่รอบทิศทาง เขาลืมตาขึ้นอย่างฝืดเคือง ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนด้วยเงาร่างของผู้คนที่เคลื่อนไหวไปมา แต่สติของเขายังพร่ามัวเกินกว่าจะแยกแยะใบหน้าใครได้ชัดเจน
“หัวหน้าเผ่า! หัวหน้าเผ่า ท่านตื่นแล้ว!”
“หัวหน้าเผ่าตื่นแล้ว!”
เสียงร้องตะโกนดังประสานกันระงม ทั้งเสียงผู้ชาย เสียงผู้หญิง เสียงทุ้มต่ำ และเสียงแผ่วเบา ทุกเสียงล้วนเจือปนไปด้วยความร้อนรน ความกังวล และความตื่นเต้น
หัวหน้าเผ่า? ใครกัน? ข้าอย่างนั้นหรือ?