กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ซิ่วหลิงเดินไปที่หน้าประตูสำนักงาน ผลักประตูเข้าไป ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน
เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงครู่หนึ่ง ถอนหายใจออกมา แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับส่ายหัว
[ผู้ครอบครอง คำพูดของคุณเมื่อกี้สะใจมากจริง ๆ จัดการไอ้สองคนที่ลับหลังนินทาคนอื่นจนพวกมันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าเลย]
น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก
หลี่ซิ่วหลิงฮึดฮัดออกมา น้ำเสียงเจือความจนใจ “สะใจก็สะใจแหละ แต่ต่อไปก็ต้องอยู่ในตึกเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน ฉันก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์มันตึงเกินไป”
“ก็ไอ้สองคนนั้นมันมาจงใจพูดให้ฉันได้ยินเอง จะให้ฉันแกล้งหูหนวกเป็นใบ้ทำเป็นไม่ได้ยินได้ยังไงกัน”