กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างรออาหาร หวังซวี่มองคนเดินไปเดินมากับรถจักรยานนอกหน้าต่าง สูดลมหายใจเบา ๆ
“เมืองหลวงก็ไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ แม้แต่อากาศก็ยังต่างจากเมืองฮวาเฉิง แห้ง สดชื่น สูดเข้าไปไม่มีกลิ่นอับชื้นแบบนั้นเลย”
“รอถึงฤดูหนาวนายก็จะรู้เอง” หลี่ซิ่วหลิงพูด “ฤดูหนาวที่เมืองหลวงหนาวจนหูแทบหลุด พอถึงตอนนั้นพวกนายก็เตรียมเสื้อผ้าหนา ๆ ไปหลายตัวหน่อย”
ศาสตราจารย์เจิ้งแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ผมเอาคอตตอนโค้ตมาด้วย ปีที่แล้วลูกชายคนโตส่งตัวใหม่มาให้ ยังไม่เคยใส่ ก็รอใส่คราวนี้แหละ”
ตอนเป็ดย่างตัวแรกถูกยกมาเสิร์ฟ ช่างหั่นเป็ดเข็นรถเล็ก ๆ มาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ สวมหมวกสูงสีขาว ดาบในมือพลิกขึ้นลงอย่างรวดเร็ว