กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิงหาคม ค.ศ. 1953 ช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดของเมืองฮวาเฉิง
แสงแดดแผดเผาอย่างร้ายกาจ เดินอยู่บนถนนเพียงครู่เดียวเหงื่อก็ท่วมหลัง ร้อนจนหยดเหงื่อไหลผ่านคางลงมาหยดลงบนพื้นดังซ่าแล้วระเหยไปทันที
เสียงจักจั่นร้องระงมจากนอกหน้าต่างดังเป็นระลอก สร้างความหงุดหงิดรำคาญใจแก่ผู้ฟัง
เริ่มตั้งแต่ต้นปีนี้ โรงงานเอกชนในเมืองฮวาเฉิงทยอยดำเนินการดัดแปลงเป็นการร่วมทุนรัฐและเอกชนจนเสร็จสิ้น
เมื่อสองเดือนก่อน เฉินกวงหย่วนมาที่สำนักงานของเธอรอบหนึ่ง นั่งอยู่ไม่ถึงสิบนาที
“หัวหน้าฝ่ายหลี่ วันนี้ผมมาเพื่อบอกลาครับ โรงงานถูกโอนให้รัฐแล้ว และผมก็ได้รับเงินชดเชยเรียบร้อยแล้ว”