กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อากาศภายในโถงให้บริการรู้สึกอุดอู้เล็กน้อย มีกลิ่นการบูรโชยมาผสมกับกลิ่นหมึกพิมพ์จากหนังสือพิมพ์เก่า
บนผนังมีนาฬิกาเรือนใหญ่แขวนอยู่ หลี่ซิ่วหลิงเงยหน้ามองนาฬิกาเป็นระยะ แล้วหันไปมองทางเคาน์เตอร์เพื่อรอให้ใครสักคนเรียกชื่อเธอ
ผ่านไปสิบนาที ยี่สิบนาที ครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่มีใครเรียก
เหล่าหม่านั่งไม่ติดที่อยู่ข้าง ๆ เขาลุกขึ้นแล้วก็นั่งลง นั่งลงแล้วก็ลุกขึ้นใหม่ มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง เดี๋ยวก็มองไปทางเคาน์เตอร์ เดี๋ยวก็มองไปทางประตู
เขาบ่นพึมพำในปากว่า “นี่จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน? น่าอึดอัดใจชะมัด”
“รีบไปก็ไม่มีประโยชน์” หลี่ซิ่วหลิงกล่าว “รอไปก่อนเถอะ”