กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวหัว ไปรินน้ำให้น้าสิ” แม่ม่ายซุนเอ่ยเรียก แล้วหันกลับมามองหลี่ซิ่วหลิง
มือทั้งสองข้างไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน ถูไปถูมาบนผ้ากันเปื้อนจนนิ้วมือแดงไปหมด
“สหายหลี่ ดึกดื่นขนาดนี้คุณยังมาอีก มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า เชิญนั่งก่อนสิ เดี๋ยวฉันรินน้ำให้”
“ไม่ต้องรีบหรอกพี่สะใภ้ซุน ฉันพูดแค่สองสามคำก็จะไป” หลี่ซิ่วหลิงนั่งลงข้างโต๊ะสี่เหลี่ยม
เก้าอี้เตี้ยไปหน่อย พอนั่งลงเข่าก็เกือบชนใต้โต๊ะ
เธอมองเด็กทั้งสองคนสักครู่ ดินสอของเด็กหญิงสั้นจนแทบจับไม่ได้แล้ว แต่ยังคงเขียนทีละขีดทีละเส้น
“เด็กสองคนของคุณเรียนชั้นไหนแล้ว”