กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รถไฟส่งเสียงดัง “กริ๊กกริ๊ก” แล้วค่อย ๆ เคลื่อนขบวน
หลี่ซิ่วหลิงล้มตัวลงนอนบนที่นอนบนรถไฟ เอาหมอนหนุนไว้ใต้ศีรษะ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
หลายวันที่ผ่านมาในเมืองหลวง สมองตึงเครียดตลอดเวลา ราวกับสายธนูที่ง้างจนสุด
พอยามนี้รถไฟออกวิ่ง สายเส้นนั้นก็หย่อนลงในทันใด ทั้งร่างราวกับถูกสูบพลังออกไปจนหมด นอนระทวยอยู่บนที่นอนบนรถไฟ ไม่อยากขยับแม้แต่นิ้วมือเดียว
ในห้องวีไอพีมีเธออยู่เพียงคนเดียว พวกฟางเทากับหลินเจิ้งหยวนอยู่ในห้องวีไอพีข้าง ๆ ยามนี้คงกำลังพักผ่อนอยู่เหมือนกัน
ที่ระเบียงทางเดินนาน ๆ ทีจะมีคนเดินผ่าน เสียงฝีเท้าแผ่วเบา สลัดห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ซิ่วหลิงพลิกตัว จู่ ๆ ก็ถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ”