เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แยกไม่ออกหรอก” หลี่ซิ่วหลิงพูดความจริง
“แยกไม่ออกก็ถูกแล้ว” น้ำเสียงของเฉินกวงหย่วนแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย คางเชิดขึ้นเบา ๆ
“ใบทางซ้ายนี้โรงงานเราทำ ส่วนใบทางขวามาจากจิ่งเต๋อเจิ้น”
“สูตรเคลือบลับของตระกูลเฉินเราสืบทอดมาสามรุ่นแล้ว ที่อื่นคิดจะเลียนแบบก็เลียนแบบไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อดินปั้น สีเคลือบ หรือฝีมือวาดลาย พวกเราก็ไม่แพ้จิ่งเต๋อเจิ้น”
“งั้นคุณบอกฉันหน่อย ชามของโรงงานคุณขายใบละเท่าไหร่ ชามของจิ่งเต๋อเจิ้นขายใบละเท่าไหร่”
ความภาคภูมิใจบนใบหน้าของเฉินกวงหย่วนหายวับไปทันที เขาก้มหน้าลงมองชามสองใบบนโต๊ะ นิ่งเงียบไปพักใหญ่
“ต่างกันครึ่งหนึ่ง” เสียงของเขาอู้อี้เล็กน้อย ราวกับมีลมหายใจก้อนหนึ่งติดจุกอยู่ที่คอหอย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“คุณไม่ปวดใจเหรอ” หลี่ซิ่วหลิงถามซ้ำ