เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่หลี่ซิ่วหลิงขี่รถเลี้ยวเข้าตรอกเหยียนอวิ้นตะวันตกสายสอง ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว
เดิมทีคิดว่าจะดึงดูดผู้คนมามุงดูเหมือนคราวที่แล้วที่ขับรถกลับมา ใครจะรู้ว่าวันนี้ตรงปากตรอกกลับเงียบสงบ ไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว
ใต้ต้นไทรใหญ่ เก้าอี้ไม้ไผ่เก่าขาดสองสามตัวว่างเปล่า วางอยู่อย่างโดดเดี่ยวตรงนั้น
“แปลกจัง คนไปไหนกันหมด” หลี่ซิ่วหลิงพึมพำในใจประโยคหนึ่ง
ปกติตรงนี้ไม่เคยขาดผู้คน ฤดูร้อนของเมืองฮวาเฉิงร้อนแทบขาดใจ ในห้องเหมือนกับเข่งติ่มซำ ทุกคนกินข้าวเสร็จล้วนมีความชอบมานั่งคุยเล่น รับลมกันใต้ต้นไทร
ในมือแต่ละคนถือพัดใบธูปฤาษีคนละด้าม พัดไปพัดมา นินทาเรื่องบ้านโน้นบ้านนี้ สามารถคุยกันตั้งแต่หลังมื้อเย็นไปจนถึงดวงจันทร์ลอยสูง คุยไปจนยุงออกมาก็ยังไม่ยอมแยกย้าย