กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซิ่วหลิง ฉัน…” เธออ้าปากจะพูด เสียงติดขัดอยู่ในลำคอ พูดอะไรไม่ออก
“แม่ อย่าร้องไห้” หลี่ซิ่วหลิงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ “ฉันแค่อยากให้พวกคุณอยู่ที่เมืองฮวาเฉิงอย่างสบายใจ”
“ถ้าอยากไปก็ไป ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ครอบครัวเราไม่ขาดเงินแค่สิบกว่าหยวนนั้นหรอก พวกคุณไม่ต้องฝืน”
คุณย่าหลิวรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตา หันไปมองคุณปู่หลิว คุณปู่หลิวพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย
“ซิ่วหลิง ฉันอยากไป” คุณย่าหลิวพูด “ฉันทำงานในหมู่บ้านมาทั้งชีวิต ซักผ้า ทำความสะอาด พวกนี้ฉันทำเป็นหมด”
“เดือนละสิบห้าหยวน แถมกินอยู่ฟรี เรื่องดี ๆ แบบนี้จะไปหาที่ไหนได้”
เธอหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ “ฉันแค่กลัวว่าทำได้ไม่ดี จะทำให้เธอขายหน้า”