กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หานเต๋อหยวนได้ยินคำนี้ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองหลี่ซิ่วหลิง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและแฝงความสะท้อนใจอยู่บ้าง
“ซิ่วหลิง ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีสายตายาวไกลแบบนี้” เขายกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่งแล้ววางลง
“ตอนนี้ความคิดของคนจำนวนมากในกองทัพยังติดอยู่กับกรอบเดิม ๆ คิดว่าแค่รบเป็นก็พอ จะเรียนหนังสือหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เธอคิดมาถึงขั้นนี้ได้ ไม่ง่ายเลยจริง ๆ”
หลี่ซิ่วหลิงยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่ได้มีสายตายาวไกลอะไรกันหรอก แค่รู้สึกว่าตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“เมื่อก่อนในสมรภูมิ สิ่งที่ประชันกันคือความกล้า คือฝีมือยิงปืน คือการไม่คิดชีวิต ตอนนี้ปลดแอกแล้ว กองทัพต้องมีแบบแผน หากไม่มีความรู้จะไปรอดได้อย่างไร”