กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระหว่างทางกลับ ในตู้โดยสารรถไฟเงียบไปพักใหญ่
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์หึ่ง ๆ กับเสียงยางรถบดไปบนพื้นถนนเบา ๆ
หลี่ซือฉีมองทุ่งนาที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น “พี่ ของพวกนั้นพี่เก็บไว้ให้ดีก็พอ”
“ผมไม่ขาดเงิน กองทัพดูแลอาหารและที่อยู่ให้ ผมใช้เงินไม่มาก พี่เลี้ยงเด็กคนเดียวสามคน มีที่ต้องใช้เงินเยอะ พี่เก็บไว้เองเถอะ”
“เธอไม่ขาดก็เรื่องของเธอ” หลี่ซิ่วหลิงจับพวงมาลัย สายตามองถนนเบื้องหน้า