กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วุ่น ๆ อยู่กับการทำงาน วันเวลาก็ไหลผ่านไปราวกับสายน้ำ วันแล้ววันเล่า พริบตาเดียวก็มาถึงช่วงใกล้สิ้นปี
หลี่ซิ่วหลิงยืนอยู่ตรงประตูหน้าลานบ้าน มองดูโคมไฟกระดาษสีแดงในตรอกที่ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ในใจบอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกอะไรกัน
นี่เป็นปีใหม่แรกที่เธอข้ามภพมา และยังเป็นปีใหม่แรกที่ครอบครัวสี่คนของพวกเธอได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
เมื่อก่อนในยุคปัจจุบัน สำหรับเธอแล้วการฉลองปีใหม่ก็แค่ได้หยุดงานเพิ่มไม่กี่วัน สั่งอาหารเดลิเวอรีเพิ่มไม่กี่มื้อ ไถโทรศัพท์มือถือจนถึงกลางดึก ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นวันที่สองของวันตรุษจีนแล้ว
ขณะที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังพอทำเนา อย่างน้อยยังมีใครสักคนพูดคุยด้วย ได้กินอาหารมื้อพร้อมหน้าพร้อมตากันสักมื้อ