กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอหวังซิ่วอิงได้ยินคำนี้ ก็เหมือนมีคนมากดสวิตช์ กล่องคำพูดเปิดออกมาทั้งหมดในทันที
“ห้าคน” เธองอนิ้วมือนับ ทีละนิ้ว ๆ “ฉันกับสามีของฉัน เขาชื่อจางเต๋อฟู่ ทำงานอยู่ที่โรงงานสิ่งทอ”
“ฉันเป็นพนักงานควบคุมเครื่องปั่นด้ายที่โรงงานปั่นด้าย ทำงานสามกะ เหนื่อยมาก ที่บ้านยังมีเด็กอีกสามคน คนโต 10 ขวบ คนเล็กเพิ่ง 3 ขวบ คนกลาง 7 ขวบ”
“เป็นไอ้หนุ่มหมดเลย ดื้อคนละคน ซนกันจนวุ่นวายไปหมด”
พอพูดถึงตรงนี้เธอก็ถอนหายใจ แต่ในน้ำเสียงไม่มีการบ่น มีแต่การยอมรับชะตากรรมเสียมากกว่า
เป็นการยอมรับชะตากรรมแบบที่ชีวิตกัดกร่อนเหลี่ยมมุมจนเรียบไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรกันไม่ดี