กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อีกอย่างนะ” น้ำเสียงของหลี่ซิ่วหลิงจู่ ๆ ก็ต่ำลง แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
“ฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองคนเดียว คุณลองคิดดูสิ ยุคนั้น คนดีตั้งเท่าไรถูกใส่ร้าย ถูกกลั่นแกล้งจนตาย”
“ถ้าฉันมีความสามารถ ช่วยปกป้องได้สักคนก็ปกป้องสักคน ไม่ใช่เพราะอยากเป็นพระผู้ไถ่อะไรกันที่ไหน แต่ว่า…”
เธอหยุดชะงักนิดหนึ่ง “ช่วยได้ก็ช่วยไปเถอะ ล้วนเป็นชะตาชีวิต”
ในห้องผู้ป่วยเงียบลง
วิทยุกระจายเสียงนอกหน้าต่างเปลี่ยนเนื้อหาอีกครั้ง กำลังเปิดเพลงเพลงหนึ่ง
หลี่ซิ่วหลิงฟังอยู่หลายประโยค ฟังไม่ออกว่าเป็นทำนองอะไรกัน รู้สึกเพียงว่ามันไกลเหลือเกิน ราวกับส่งมาจากอีกโลกหนึ่ง