กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 137 ทาสตลอดกาล
เสิ่นเฟิงยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อเล็กน้อย มุมปากฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “นั่นสินะที่รัก จากนี้ไปเราคงต้องอยู่เคียงข้างกันที่นี่และร่วมกันออกรบทั่วห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่แห่งนี้แล้ว”
ทว่าลึกเข้าไปในจิตใจของเขากลับราวกับมีเข็มเหล็กนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงอย่างบ้าคลั่ง สร้างความเจ็บปวดทรมานยิ่งนัก
วันเวลาที่เคยเป็นมนุษย์ฐานคาร์บอนย้อนกลับมาหลอกหลอนเสมือนฝันร้าย ภาพชีวิตที่แสนอบอุ่นคุ้นเคยฉายวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน
ยามนี้พอมองดูแล้ว การจะกลับไปเป็นมนุษย์ฐานคาร์บอนอีกครั้งคงเป็นได้เพียงเงาจันทร์ในน้ำ ความสิ้นหวังเงียบงันเริ่มแผ่ซ่านกัดกินอยู่ในใจ