กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 115 การกล่าวลาบนดวงจันทร์
ภายในห้องควบคุมยานรบผานกู่ เฉินเอ้อร์โก่วจ้องเขม็งไปยังภาพสถานการณ์รบที่กะพริบไหวอยู่บนหน้าจอไม่ขาดสาย คิ้วของเขาขมวดแน่น สีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด บรรยากาศโดยรอบคล้ายจะเย็นเยียบขึ้นไม่กี่ส่วนจากความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ฉินหว่านหรูเดินก้าวย่างเบา ๆ มาข้างกายเขา ร่างกายเหยียดตรง ดวงตาฉายแววห่วงใย เอ่ยเสียงนุ่ม “เอ้อร์โก่ว ครั้งนี้พวกเราตีทัพมนุษย์ซิลิคอนจนแตกกระเจิงไม่เป็นท่าแล้ว ทำไมคุณยังดูทุกข์ใจเช่นนี้อีก? หรือว่ากำลังเป็นห่วงรั่วเสวี่ย?”
น้ำเสียงของนางประหนึ่งสายลมวสันตฤดู พยายามปัดเป่าความกังวลในใจของเฉินเอ้อร์โก่วให้จางหายไป