เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 17 งานแลกเปลี่ยนเสบียง
“พอได้แล้ว! น้องสาม ในฐานะประมุขตระกูล เรื่องนี้ข้าตัดสินใจเอง! ใครคัดค้านก็ไม่มีผลทั้งนั้น! พาลูกน้องของเจ้าไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
เสิ่นเหลยลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัดจนเส้นผมชี้ชัน เขาชี้หน้าด่ากราดเสิ่นคุน
เสียงของเขาดังสนั่นหวั่นไหวดุจสายฟ้าฟาด ทำเอาผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
นับตั้งแต่ช่วงเวลาที่เฉินเอ้อร์โก่วพาเขาเข้าไปในยานรบผานกู่ จิตใจของเขาก็ถูกสั่นคลอนอย่างลึกซึ้ง
ยานรบที่ยิ่งใหญ่และลึกลับลำนั้น ราวกับป้อมปราการที่ไม่มีวันถูกทำลาย มอบความรู้สึกปลอดภัยให้แก่เขาอย่างหาที่สุดมิได้
นับจากนั้นเป็นต้นมา เขาไม่กังขาในคำพูดของเสิ่นรั่วเสวี่ยและเฉินเอ้อร์โก่วแม้แต่น้อย
ในสายตาของเขา หากได้กลายเป็นผู้อยู่อาศัยถาวรบนยานรบลำนี้ ก็เท่ากับได้พบกับหลุมหลบภัยแห่งชีวิต ไม่ว่าจะเกิดภัยพิบัติชนิดใดก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวอีกต่อไป