เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4
ในขณะที่เฉินเอ้อร์โก่วกำลังตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ เสียงที่ไพเราะดั่งเสียงสวรรค์ของคุณแม่ผานกู่ก็ดังขึ้นที่ข้างหู
“หากเจ้าต้องการออกไปหรือกลับมา เพียงแค่ส่งคำสั่งไปยังกำไลข้อมือกัปตันก็พอ กำไลข้อมือนี้มีอุปกรณ์ส่งตัวติดตั้งอยู่ สถานที่ใดก็ตามที่เจ้าจดจำได้ ล้วนสามารถใช้เป็นจุดหมายปลายทางในการส่งตัวได้ทั้งสิ้น”
“มหัศจรรย์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เฉินเอ้อร์โก่วเบิกตากว้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เขาก้มมองกำไลข้อมือบนข้อมือตน ในใจบังเกิดความประหลาดใจเป็นระลอก
บนโลกนี้ถึงกับมีของมหัศจรรย์เช่นนี้อยู่ ความเจ็บจี๊ดที่ข้อมือก่อนหน้านี้ เมื่อพิจารณาดูแล้วนับว่าคุ้มค่าเกินร้อยจริง ๆ
“ฮิฮิ! กำไลสุดที่รัก ข้าจะไปที่นี่!”
เฉินเอ้อร์โก่วหลับตาลงแน่น ในหัวพยายามนึกถึงป้ายรถโดยสารหน้าโรงแรมที่อยู่ก่อนเข้าเขตเหมืองอย่างเต็มกำลัง เพราะที่นั่นมีรถโดยสารทางไกลที่มุ่งหน้ากลับเมืองผ่าน