บทที่ 147: สมุดโทรศัพท์เก่าที่เปิดออก กับคุณชายฉินแห่งเมืองหลวง

บทที่ 147: สมุดโทรศัพท์เก่าที่เปิดออก กับคุณชายฉินแห่งเมืองหลวง

ของตกแต่งในห้องเรียบง่ายสุดๆ แถมยังดูเก่าอีกด้วย

ไม่มีเครื่องลายครามโบราณราคาแพงหรือภาพเขียนอักษรที่เอาไว้แสดงฐานะ

มีเพียงโต๊ะเขียนหนังสือไม้เก่าตัวหนึ่ง สีของมันคล้ำลงไปมากแล้ว

กับเก้าอี้หวายที่ผ่านกาลเวลามาไม่น้อย

เฉียนซงหมิงเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ

เขาดึงลิ้นชักล่างสุดออกมา

รางลิ้นชักฝืดเล็กน้อย ส่งเสียงไม้เสียดสีกันเอี๊ยดอ๊าด

เขายื่นมือที่มีจุดด่างตามวัยเข้าไปคลำลึกถึงด้านในสุดของลิ้นชัก

แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา