บทที่ 145: แฟ้มลับสุดยอดกับสายโทรเข้าจากเมืองหลวง

บทที่ 145: แฟ้มลับสุดยอดกับสายโทรเข้าจากเมืองหลวง

ทั้งโถงเงียบกริบ

มีเพียงผู้ช่วยสวมสูทที่ถือโทรศัพท์อยู่ เสียงกดปุ่มดังขึ้นเป็นระยะในห้องโถงอันกว้างโล่ง

“ตู๊ด—”

“ตู๊ด—”

โทรศัพท์ต่อสายติดแล้ว

ผู้ช่วยเหลือบมองจ้าวจงเสียนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวประธาน ใบหน้าเคร่งขรึมจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

เขาไม่กล้ายกโทรศัพท์แนบหู จึงเปิดลำโพงโดยตรง

จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะชาอย่างมั่นคง

หลังเสียงสัญญาณดังยาวสองครั้ง