บทที่ 141: สายโทรศัพท์สายหนึ่งกับการเงียบเสียงลงโดยสิ้นเชิงของตระกูลจ้าว

บทที่ 141: สายโทรศัพท์สายหนึ่งกับการเงียบเสียงลงโดยสิ้นเชิงของตระกูลจ้าว

ในห้องโถงไม่มีเสียงใดๆ

มีเพียงหน้าจอโทรศัพท์สายตรงเครื่องนั้นที่ส่องแสงริบหรี่

ชื่อ “หานซื่อสง” บนหน้าจอกะพริบซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด

ข้อนิ้วที่กำไม้เท้าของจ้าวจงเสียนซีดขาวไปหมดแล้ว

เขาไม่มีทางไม่รับสาย

ยิ่งไม่กล้าปล่อยให้โทรศัพท์ดังนาน

คนระดับนี้มองว่าการหนีหน้าหรือแกล้งตายเป็นวิธีรับมือที่ชั้นต่ำที่สุด

จ้าวจงเสียนสูดหายใจเข้าลึกๆ

เขายื่นมือที่แข็งเกร็งเล็กน้อยไปรับโทรศัพท์จากผู้ช่วย