บทที่ 100: พ่อที่ยืนรอหน้าประตู บอดี้การ์ดสิบคน และไม้กอล์ฟหนึ่งอัน

บทที่ 100: พ่อที่ยืนรอหน้าประตู บอดี้การ์ดสิบคน และไม้กอล์ฟหนึ่งอัน

ป้ายตัวอักษรทองแดงขนาดยักษ์ของ “คฤหาสน์คนรวย” ถูกความมืดของค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงปกคลุม

ไฟประดับหน้าประตูวิลล่าเปิดสว่างครบทุกดวง ส่องถนนเข้าบ้านกว้างขวางจนสว่างราวกลางวัน

ต้นไม้ราคาแพงในสวนถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใบไม้ร่วงแม้แต่ใบเดียว กลิ่นกระดูกชิ้นใหญ่สำหรับตุ๋นกับเนื้อตุ๋นซีอิ๊วหอมฉุนลอยพรวดออกมาจากประตูที่แง้มไว้

ทั้งบรรยากาศ ทั้งความเอิกเกริก

ดูยังไงก็เหมือนบ้านคนมีฐานะที่เตรียมต้อนรับลูกเขยคนใหม่

ท่ามกลางบรรยากาศต้อนรับแขกที่คึกคักรื่นเริง

เฉินฟู่กุ้ยยืนเดียวดายอยู่หน้าประตูใหญ่ของวิลล่า ราวกับหุ่นกระดาษที่ถูกหามออกมา

ใบหน้าซีดเผือด

ขาทั้งสองข้างสั่นระริก