บทที่ 28: เรื่องวุ่นวายจากครีมกันแดด กับสมองที่จำได้แม่นแค่เห็นครั้งเดียว

บทที่ 28: เรื่องวุ่นวายจากครีมกันแดด กับสมองที่จำได้แม่นแค่เห็นครั้งเดียว

ลู่วิ่งยางสังเคราะห์ในสนามมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงโดนแดดเผาจนนิ่ม

ต้นเดือนกันยายน ดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือศีรษะ อากาศร้อนจนภาพบิดเบี้ยว แม้แต่ลมหายใจที่สูดเข้าไปก็ยังเต็มไปด้วยไอร้อนแห้งผาก

“ขยับทำไม! ใครสั่งให้ขยับ!”

ครูฝึกที่คุมการฝึกหน้าแดงคล้ำ ยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง เสียงดังลั่นราวกับติดโทรโข่งไว้กลางสนาม

“ยืนทหารต้องนิ่งสนิท! ต่อให้มียุงมาเกาะจมูก ก็ต้องกัดฟันทนไว้!”

แถวของนักศึกษาใหม่เงียบกริบ

เพิ่งวันแรก หลายคนยังจมอยู่กับภาพฝันว่าชีวิตมหาวิทยาลัยแสนอิสระ แต่พอเริ่มฝึกก็โดนกฎระเบียบชุดใหญ่สาดใส่จนมึนงง

เฉินจื่ออ๋างยืนอยู่แถวที่สาม ขมวดคิ้วแน่น

ร้อน