บทที่ 23: แผลเป็นที่ถูกกรีดเปิด กับการปฏิเสธที่ไม่คาดคิด

บทที่ 23: แผลเป็นที่ถูกกรีดเปิด กับการปฏิเสธที่ไม่คาดคิด

พนักงานค่อยๆ เลิกม่านไม้ไผ่ขึ้น

สวี่เฉิงหย่วนยืดหลังตรง คำว่า “สวัสดีครับ” ที่ท่องซ้ำอยู่ในใจไม่รู้กี่รอบจ่ออยู่ที่ปลายลิ้น

แต่เพียงวินาทีถัดมา คำนั้นกลับติดอยู่ในลำคอ

คนที่เดินเข้ามาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง

เด็กเกินไป

เขาสวมเสื้อแขนสั้นสีอ่อนกับกางเกงขายาวเรียบๆ ผมก็แทบไม่ได้จัดทรง ใบหน้าหล่อเหลา แต่ความเป็นนักศึกษายังปิดไม่มิด ดูแล้วอายุแค่สิบแปดหรือสิบเก้าปีเท่านั้น

สวี่เฉิงหย่วนยืนนิ่งงัน