กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 14: ห้อง 504 ที่คุ้นเคย
พอประตูถูกผลักเปิด ด้านในก็เงียบสนิท
ไม่มีเสียงพูดคุยหัวเราะ ไม่มีเสียงกระเป๋าเดินทางตกกระแทกพื้นดังตุบ
ลู่ชวนยืนอยู่ตรงประตู ได้กลิ่นฝุ่นจาง ๆ ก่อน ตามด้วยอากาศอับเล็กน้อยที่หลงเหลือจากการปิดหอพักทิ้งไว้นานตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน
ลู่ชวนมาถึงเป็นคนแรก
ลู่ชวนผลักประตูเปิดจนสุด หิ้วกระเป๋าเดินทางเข้าไป แล้วเอื้อมมือดึงประตูปิดตามหลัง
ห้อง 504 เหมือนในความทรงจำทุกอย่าง
ห้องพักไม่กว้างนัก พอเข้าประตูก็เป็นทางเดินแคบ ๆ
สองข้างทางมีเตียงแบบมีโต๊ะอยู่ด้านล่างฝั่งละสองชุด โครงเตียงเหล็กทาสีขาว บางมุมมีรอยสีถลอกจนเก่า
ด้านบนเป็นแผ่นเตียง ด้านล่างเชื่อมกับโต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นวางหนังสือ และตู้ใบเล็ก รวมทั้งหมดสี่ชุด ใครนั่งตรงไหน นอนตรงไหน ชาติก่อนลู่ชวนจำได้ชัดเจนทุกอย่าง