บทที่ 12: ให้เรียกอ้ายตี้ออกมา

บทที่ 12: ให้เรียกอ้ายตี้ออกมา

“แล้วไง?”

ลู่ชวนเอียงหน้ามองพนักงานขายผู้ชายคนนั้น

น้ำเสียงไม่หนัก ไม่ได้โมโหเลยสักนิด

กลับเป็นพนักงานขายที่ชะงักกับคำถามนี้ ก่อนจะรักษาน้ำเสียงมืออาชีพเอาไว้

“ผมแค่อยากเตือนว่าคอลเลกชันนี้ราคาต่อชิ้นค่อนข้างสูง ถ้าคุณต้องการ ผมพาไปดูรุ่นพื้นฐานก่อนได้นะครับ”

คำพูดนี้ถือว่าอ้อมค้อมมากแล้ว

พูดตรง ๆ ก็คือกลัวว่าเขาจะหยิบมาเสียตั้งเยอะ สุดท้ายอาจไม่ต้องลองด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นชาติที่แล้ว ลู่ชวนคงควักบัตรออกมาแล้ว ไม่ใช่เพราะอยากซื้อเสื้อผ้า แต่เพราะอยากเอาชนะทิฐิ ยิ่งอีกฝ่ายเตือน เขาก็ยิ่งอยากหยิบเพิ่มอีกสักสองชิ้น ทางที่ดีที่สุดคือจ่ายเงินตรงนั้นเลย จะได้กู้หน้ากลับมาให้ได้

แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะอธิบายด้วยซ้ำ