เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 54 พ่อค้า
ช่วงเวลาพลบค่ำ แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนเนินเขาฝั่งตะวันตก ย้อมผืนป่าทั้งผืนให้กลายเป็นสีทองอร่าม
รถกระบะขนาดใหญ่สีดำสนิทแหวกพุ่มไม้รกทึบและพงหญ้า บดทับใบไม้แห้งกับกิ่งไม้ที่ร่วงหล่น ขับออกมาจากเส้นทางเล็กๆ ในป่าลึก
ฮั่วอี้นั่งอยู่หลังพวงมาลัย สองมือจับพวงมาลัยมั่น สีหน้าขรึมจริงจัง สายตามองตรงไปข้างหน้า ตั้งใจขับรถอย่างมีสมาธิ
ส่วนเจียงกั่วนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ สองมือวางซ้อนกันบนขอบหน้าต่างรถ ตัวซอมบี้แทบจะเกยขึ้นไปทั้งตัว กระจกรถลดลงมาครึ่งบาน กิ่งไม้ข้างทางปัดผ่านแก้มของเขาไปเบาๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่นึกรังเกียจว่าสกปรก กลับเหลียวหลังไปมองด้านหลัง พลางโบกมือลาเสี่ยวซู่กับนายพรานชราที่ยืนส่งอยู่
"บ๊ายบาย" เจียงกั่วส่งเสียงใส จงใจลากเสียงยาว น้ำเสียงเจือความอาลัยอาวรณ์
เสี่ยวซู่ยืนอยู่ที่เดิม ชูสองมือขึ้นโบกตอบอย่างสุดแรง "เสาวรส บ๊ายบาย! คราวหน้า... มาเล่นด้วยกันอีกนะ!"
"โฮ่ง—"
นายพรานชรายังไม่ค่อยชินกับการบอกลาที่ตรงไปตรงมาและกระตือรือร้นแบบนี้ เขาจึงแค่ยกมือโบกส่งๆ ให้เจียงกั่วกับฮั่วอี้สองสามที แล้วหันหลังเดินไปขึ้นรถจักรยานยนต์สามล้อของตัวเอง