เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 พวกเดียวกัน?
เขาเป็นใคร ทำไมถึงรู้...
ฮั่วอี้กับเจียงกั่วนั่งนิ่งอยู่ในรถบรรทุก มองชายชราตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
ชายชรารูปร่างไม่สูงนัก ซ้ำยังผอมแห้งแรงน้อยเหมือนท่อนฟืนที่ปักอยู่บนดิน เส้นผมดกหนายุ่งเหยิง คิ้วดกยาวปรกตา แซมไปด้วยสีดอกเลาประปราย ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายกล้า ริมฝีปากเม้มแน่นจนมุมปากคว่ำลง คิ้วขมวดมุ่น สีหน้าเคร่งขรึมดูคล้ายเปลือกส้มแห้งที่ตากแดดตากลมมานานหลายปี
เขาสวมเสื้อเชิ้ตทรงโบราณสีน้ำเงินเข้ม กางเกงขายาวสีหม่นจากการซักซ้ำๆ และรองเท้ายางสีเขียวทหาร คนแก่แถวนี้ส่วนใหญ่ก็แต่งตัวแบบนี้กันทั้งนั้น ขับรถไปตามหมู่บ้านชนบทสักรอบคงเจอได้เป็นสิบๆ คน ทว่าปืนลูกซองล่าสัตว์แบบเก่าในมือของเขานั้นไม่ใช่ของที่จะหาดูได้ง่ายๆ
เมื่อนานมาแล้ว ตอนที่ฮั่วอี้กำลังง่วนอยู่กับการทำหน้าไม้ เขาก็เคยพูดไว้ว่าประเทศนี้สั่งห้ามครอบครองอาวุธปืนมาสิบกว่าปีแล้ว ปืนผาหน้าไม้ตามบ้านเรือนถูกริบคืนไปหมด ต่อให้เป็นฮั่วอี้เอง ในเวลาสั้นๆ ก็ไม่มีปัญญาหาของพรรค์นี้มาไว้ในมือ แต่ตอนนี้... ในป่าใกล้บ้านของพวกเขากลับมีคนถือปืนลูกซองเล็งมาทางนี้
ฮั่วอี้ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง ยกแขนขึ้นบังหน้าเจียงกั่วไว้ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังจ้องชายชราเขม็งพลางคลำหาคันโยกปรับเบาะนั่ง เสียงดัง 'กริ๊ก' ไม่ใช่เสียงลั่นไกปืน แต่เป็นเสียงที่ฮั่วอี้ดึงคันโยกเลื่อนเบาะข้างคนขับถอยไปด้านหลัง
เจียงกั่วสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด รีบเอื้อมมือมาเกาะแขนเขาไว้ "อี้เกอ..."