เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 หน้าไม้
กินข้าวเช้าเสร็จ ฝนก็หยุดตกพอดี
ฮั่วอี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูโรงรถ โดยมีเจียงกั่วดึงชายเสื้อเดินตามหลังมาต้อยๆ
“อือ...”
ฮั่วอี้ยกมือขึ้นกดปุ่มประตูม้วนไฟฟ้าบนผนัง เสียงดังหึ่งเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น เผยให้เห็นลานบ้านด้านนอกอย่างเต็มตา
หลังจากโดนฝนกระหน่ำมาทั้งคืน ลานหน้าบ้านก็ดูเละเทะไม่น้อย สนามหญ้าชุ่มโชกไปด้วยน้ำ บนพื้นปูนมีแอ่งน้ำเล็กๆ กระจายอยู่เต็มไปหมด สายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา เมื่อลมเย็นพัดผ่านก็เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ
เครื่องมือช่างสารพัดชนิดที่ฮั่วอี้โยนทิ้งไว้ข้างนอกเมื่อเย็นวานเปียกโชกไปหมด แม้แต่กะละมังสเตนเลสใบเล็กที่เจียงกั่ววางทิ้งไว้ก็รองน้ำฝนจนเต็มปรี่ ขนมข้าวโพดอบกรอบเมี่ยวชุ่ยเจี่ยวสามชิ้นลอยตุ๊บป่องอยู่บนผิวน้ำที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจนพองอืดและเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ดูน่าขยะแขยงพิกล
“อือ...”
เจียงกั่วเบะปาก ลู่ตาลงด้วยท่าทางหงอยๆ นี่เป็นขนมที่เขาตั้งใจอดใจไม่กินเพื่อเก็บไว้ให้อี้เกอแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับ...
ขณะที่ซอมบี้ตัวน้อยกำลังจ้องมองขนมในกะละมัง ฮั่วอี้ก็กวาดสายตาสำรวจรอบด้านอย่างละเอียด รอบตัวบ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดและเสียงเม็ดฝนโปรยปรายเบาๆ ข้าวของในลานบ้านแม้จะเปียกปอนแต่ตำแหน่งการวางยังคงเดิม แสดงว่าเมื่อคืนทุกอย่างสงบเรียบร้อย พวกซอมบี้ยังไม่ย่างกรายเข้ามาใกล้ที่นี่