เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 ไฟดับ
"เสี่ยวกั่ว!"
ฮั่วอี้จับราวบันได ก้าวขายาวๆ ข้ามขั้นบันไดทีละสี่ห้าขั้น พุ่งขึ้นชั้นบนแล้วผลักประตูห้องหนังสือเปิดออกอย่างแรง
ภายในห้องหนังสือมืดสนิท โคมไฟระย้าและหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยสว่างอยู่ดับวูบไปหมดแล้ว ผ้าม่านหนาหนักปิดสนิทจนแสงจันทร์ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้แม้แต่น้อย
ฮั่วอี้อาศัยความทรงจำพุ่งตรงเข้าไป สองมือจับพนักวางแขนของเก้าอี้คอมพิวเตอร์เอาไว้ ออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ล้อเลื่อนใต้เก้าอี้ก็ไถลพาตัวเก้าอี้เข้ามาใกล้
เขาก้มตัวลง ร่างสูงใหญ่แทบจะโอบคลุมเก้าอี้ทั้งตัวไว้ มือที่สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ค่อยๆ เอื้อมออกไปคลำหาอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งสัมผัสเข้ากับมือน้อยๆ ที่เย็นเฉียบคู่หนึ่ง
วินาทีที่ฝ่ามือร้อนผ่าวของฮั่วอี้แตะโดนมือคู่นั้น อีกฝ่ายก็สะดุ้งถอยหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา ฮั่วอี้ก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ไม่เปิดโอกาสให้หนีได้อีก
เขาออกแรงดึงข้อมือเจียงกั่วขึ้น รวบตัวซอมบี้ตัวน้อยที่ขดตัวอยู่บนเก้าอี้เข้ามาหา ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว รับร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งและแผ่นอกกว้าง
"เสี่ยวกั่ว พี่เอง"
ตอนแรกเจียงกั่วยังลังเลและหวาดกลัวจึงพยายามดิ้นรนขัดขืน จนกระทั่งได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่โอบล้อมตัวเขาไว้จนมิด ถึงได้แน่ใจว่าคนในความมืดคือใคร เขาวาดแขนทั้งสองข้างโผเข้ากอดอีกฝ่ายทันที