เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 เผชิญหน้าซอมบี้
"แฮ่ก... แฮ่ก..."
ซอมบี้สองตัวหอบหายใจหนักหน่วง ลากฝีเท้าอันหนักอึ้งเดินวนเวียนอยู่ข้างรถกระบะขนาดใหญ่ไม่ยอมไปไหน
ฮั่วอี้ใช้มือหนึ่งกำด้ามจับเลื่อยยนต์เอาไว้แน่น ส่วนอีกมือโอบกอดเจียงกั่วไว้แนบอกภายในห้องโดยสารที่ล็อกประตูสนิท
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังซอมบี้ทั้งสองตัว สายตาเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง คอยจับตามองทุกความเคลื่อนไหวไม่คลาดสายตา
ครืด... ครืด...
ซอมบี้ทั้งสองลากเท้าเดินผ่านหน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับไป เท้าที่บวมเป่งลากรองเท้าขาดรุ่งริ่งเสียดสีไปกับพื้นถนนซีเมนต์หยาบกร้าน เกิดเสียงดังครืดคราดบาดหู
ขณะที่ฮั่วอี้คิดว่าพวกมันกำลังจะเดินจากไป จู่ๆ ซอมบี้ทั้งสองก็หยุดชะงักราวกับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง พวกมันสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง
ทว่าเนื้อบริเวณจมูก ทั้งปีกจมูกและสันจมูกของพวกมันถูกเสียดสีจนถลอกปอกเปิก เหลือเพียงเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังที่ชุ่มเลือดและกระดูกจมูกสีขาวโพลน ทันทีที่สูดหายใจเฮือกใหญ่ อากาศเย็นเฉียบก็ไหลผ่านกระดูกจมูกจนเกิดเสียงแหลมเล็กดัง "วิ้ด" คล้ายเสียงเป่านกหวีด
ซอมบี้ตัวหนึ่งดูเหมือนจะตกใจเสียงที่ตัวเองทำขึ้น มันโซเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะเสียหลักลื่นไถลตกลงไปในพงหญ้าริมทางและลุกไม่ขึ้นอีก