เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 486 ตำนานเจินหวน ตระกูลกวาเอ๋อร์เจีย 23
ตอนนี้นอนเสีย!
จิ่งไท่มองรอยยิ้มชวนขนลุกบนใบหน้าของโจวซือหาน แล้วอดลูบแขนไม่ได้ ก่อนถามว่า “เจ้านาย ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
โจวซือหานตอบอย่างเฉยเมยว่า “เปิ่นกงย่อมไม่เป็นไร เปิ่นกงจะเป็นอะไรได้? คนที่ควรเป็นเรื่องคืออี๋ซิวอูลา ลาลาน่าลาต่างหาก!”
จิ่งไท่รู้สึกว่านางต้องเป็นอะไรแน่ หากไม่เป็นไร ฮองเฮาเหนียงเหนียงจะเปลี่ยนจากอูลา น่าลา เป็นอูลา ลาลาน่าลาได้อย่างไร?
แต่หากใครมาเจอเรื่องเช่นนี้ก็คงสงบใจไม่ได้ เจ้านายของพวกนางช่างน่าสงสารเหลือเกิน!
นางรู้มาตลอดว่าเจ้านายอยากมีลูก และรู้ถึงความกลัดกลุ้มของนาง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตั้งแต่แรกฮองเฮาเหนียงเหนียงก็พรากสิทธิ์การเป็นมารดาของเจ้านายไปเสียแล้ว ยังดีที่ฮองเฮาเหนียงเหนียงไม่ได้ลงมือเหี้ยมโหดถึงขั้นตัดโอกาสตั้งครรภ์ของเจ้านายจนหมดสิ้น
โจวซือหานกล่าวขึ้นในตอนนั้นว่า “จิ่งไท่ เปิ่นกงอยากกินขนมกรอบไส้ปู!”