กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 450 แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ 21
อิ้นจื่อรู้สึกว่างานปรนนิบัติคนช่างทำได้ไม่ง่ายจริง ๆ ปกติยามสตรีในเรือนหลังหรือนางกำนัลข้างกายคอยปรนนิบัติเขากินอาหาร เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าพวกนางเหนื่อย ยามนี้เมื่อต้องยกตะเกียบป้อนโจวซือหานกินอาหารอยู่ตลอด เขาก็รู้สึกว่าแขนตนเมื่อยไปหมดแล้ว
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของพระนาง อิ้นจื่อก็รู้สึกว่าตนเดินมาถูกทางแล้ว เขาคิดพลางอุ้มนางขึ้นมาให้นั่งในอ้อมแขน จะได้ไม่หนีไปยามตนกินอาหาร
ตอนถูกอุ้มขึ้นมา โจวซือหานยังผลักอิ้นจื่อหลายครั้งให้เขาปล่อยตน แต่กลับถูกจุมพิตไปอีกหลายหน ทำให้นางจนใจอยู่บ้าง