กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 358 ภรรยาของหลงเคอตัว สกุลเฮ่อเส่อหลี่ 87
อิ้นเหริงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง เขาไม่เคยคิดจะให้เสด็จพ่อเห็นภาพเช่นนั้นก่อนสิ้นพระชนม์ หากรู้แต่แรก เขาควรข่มใจตนเองไว้ ไม่ควรจูบนางยามที่มือของลี่เหนียงทาบลงมา เมื่อนึกถึงภาพเสด็จพ่อสิ้นพระทัยทั้งที่ยังไม่อาจหลับตาได้ เขาก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง
โจวซือหานกลับไม่ได้รู้สึกละอายใจอะไร ถึงหลายปีมานี้เขาจะดีกับนางจริง แต่นางก็เป็นคนไร้จิตสำนึกมานานแล้ว ยิ่งกว่านั้นนางยังจำได้เสมอว่าในโลกเริ่มต้น คังซีกรอกยาทำให้เป็นหมันให้นาง แม้ทั้งสองจะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่นางก็ยากจะรู้สึกชอบเขาได้ เพียงไม่มีความรู้สึกชิงชังก็นับว่าดีมากแล้ว