กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 ภรรยาของหลงเคอตัว สกุลเฮ่อเส่อหลี่ 71 โจวซือหานได้ยินดังนั้นก็วาดวงบนตัวอิ้นเหริง พลางกล่าวว่า
“ท่านดีกับข้า ข้าก็ย่อมดีกับท่าน”
“ความจริงใจต้องแลกด้วยความจริงใจเสมอ”
“หากท่านไม่ผิดคำพูดจริง ๆ แต่งข้าเป็นภรรยา ให้ข้าไม่ต้องทนทุกข์จากการเป็นอนุภรรยาอีก ข้าย่อมรักท่าน”
“องค์รัชทายาท ความดีที่ท่านมีต่อลี่เหนียง ลี่เหนียงจดจำไว้ในใจหมดแล้วนะ~”
อิ้นเหริงตบก้นโจวซือหานอีกที แล้วกล่าวว่า “ปากหวานเสียจริง ไม่ได้กำลังหลอกให้ข้าฝันหวานอยู่หรือ?”
โจวซือหานเม้มปาก นางอายุหลายร้อยปีแล้ว เหตุใดยังถูกหนุ่มรูปงามตีก้นอยู่เรื่อย ช่างน่าอายเสียจริง ทำอย่างไรดี?
จากนั้นโจวซือหานก็กล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า
“ไม่ใช่เสียหน่อย”