กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ภรรยาของหลงเคอตัว สกุลเฮ่อเส่อหลี่ 66
ข้อเท้าของอิ้นเหริงพลันถูกบางสิ่งแตะเข้า เขานึกว่าลมพัดผ้าปูโต๊ะจนแกว่งมาโดนข้อเท้า เพราะสัมผัสได้ว่าสิ่งนั้นเบาหวิว
ใครจะรู้ว่าชั่วขณะถัดมา ข้อเท้าของเขาก็ถูกบางสิ่งปัดอีกครั้ง แล้วเขาก็เห็นดวงตาเปื้อนยิ้มของโจวซือหาน คราวนี้จึงตระหนักว่าสิ่งที่แตะเขาไม่ใช่ผ้าปูโต๊ะ แต่เป็นเท้าของลูกพี่ลูกน้อง
เมื่อนึกว่าพี่หญิงลูกพี่ลูกน้องกล้าถึงเพียงนี้ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ แต่แล้วพอมองเสด็จพ่อที่ไม่รู้เลยว่าหญิงของตนกำลังยั่วยวนชายอื่นต่อหน้าอยู่ อิ้นเหริงก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง ทั้งยังแอบรู้สึกเหนือกว่าเล็กน้อย