เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 ตำนานเจินหวน อวี๋อิงเอ๋อร์ 12
เมื่อโจวซือหานได้ฟังพระดำรัสของฮ่องเต้ มือเล็ก ๆ ของนางก็หยุดลูบคลำไปทั่ว เพียงเอนซบอยู่ในอ้อมพระกรเช่นนั้น วันนี้นางแต่งกายราวกับหลินไต้อวี้ ประจวบเหมาะกับที่เจ้าของร่างเดิมมีผมหน้าม้าบางเบาอยู่แล้ว
เพียงแต่บนใบหน้าซีดเซียวในยามนี้ยังมีสีแดงระเรื่ออยู่เล็กน้อย ทว่าสีแดงนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว โจวซือหานนึกถึง “ลูก” คนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง จึงอดขมวดคิ้วเล็กน้อยมิได้ ท่าทางขมวดคิ้วเช่นนี้ทำให้ฮ่องเต้ทรงปวดพระทัยด้วยความสงสารยิ่งนัก
พระองค์ทรงตบไหล่โจวซือหานเบา ๆ แล้วตรัสว่า “หยวนหมิงหยวนมีทิวทัศน์งดงามนัก รอเจ้าพ้นช่วงพักฟื้นหลังแท้งแล้ว เราพาเจ้าไปผ่อนคลายที่หยวนหมิงหยวนดีหรือไม่?”
เมื่อได้ยินดังนั้น โจวซือหานก็เงยหน้ามองฮ่องเต้ทันทีแล้วถามว่า “มีเพียงพวกเรา 2 คนหรือเพคะ?”