กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130 หย่งเจิ้งรับชมภาพในปรโลก (จบ)
นับแต่สิ้นพระชนม์ หย่งเจิ้งก็อยู่ในสภาพเลื่อนลอย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเป็นใคร จนกระทั่งวันหนึ่งความทรงจำพลันแจ่มชัดขึ้น เขาจึงนึกได้ว่าตนคืออ้ายซินเจวี๋ยหลัวอิ้นเจิน จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าชิง
ในเวลานั้นเอง ภาพฉายพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า หย่งเจิ้งเห็นใบหน้าของโจวซือหานที่ดูอ่อนเยาว์ลงกว่ายี่สิบปี นี่เป็นภาพเมื่อไม่นานหลังจากเขาสิ้นพระชนม์ ใบหน้าของโจวซือหานยังมีความเศร้าโศกอย่างเห็นได้ชัด ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าความเศร้าเหล่านั้นล้วนเป็นการเสแสร้งของโจวซือหาน
หย่งเจิ้งมองโจวซือหานที่มีสีหน้าเศร้าสร้อย หัวใจก็พลันปวดร้าวขึ้นมาอยู่บ้าง เขาอยากมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง อยากใช้มือตนเองลูบไล้ความเศร้าบนใบหน้าของโจวซือหานให้จางหาย